Historia

 

Parafia Świętej Rodziny w Czarnej Białostockiej, erygowana dekretem Biskupa Henryka Gulbinowicza – Administratora Apostolskiego w Białymstoku dnia 4 marca 1974 r., jako jednostka prawna weszła do historii miejscowości, o której jest wzmianka już w 1872 r. Do 1912 r. należała do parafii Rzymskokatolickiej w Wasilkowie, a w 1912 r. weszła w skład nowo powstałej parafii w Czarnej Wsi Kościelnej. Od 1912 r. Czarna Białostocka nazywana była „Czarna Wieś Osada” lub „Czarna Wieś Stacja”.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Położenie „Czarnej Wsi Stacja” wśród lasów sosnowych Puszczy Knyszyńsko-Buksztelskiej stworzyło warunki dla rozwoju przemysłu drzewnego. Po II wojnie światowej, w odległości około 3 km. od osady, wybudowano fabrykę zbrojeniową Układu Warszawskiego z uboczną produkcją pralek „Frania”, zamrażarek „Szron”, czy też roztrząsaczy nawozu. W poszukiwaniu pracy i mieszkania do osady napłynęli ludzie z okolicznych miejscowości i z całej Polski. Ludność miasteczka wzrosła do około 9 tysięcy mieszkańców. W 1962 r. osadzie nadano prawa miejskie i nazwę „Czarna Białostocka”. Dotychczasowa kaplica utworzona w 1946 r. z klubu-czytelni została w 1960 r. spalona. Przez 16 lat miejscowa ludność modliła się w prowizorycznej kaplicy (bez fundamentów). Nieustępliwość ludzi i władz kościelnych wymogła na ówczesnych komunistycznych władzach administracyjnych pozwolenie na powołanie samodzielnej parafii i budowę kościoła.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Zamiar komunistów, aby stworzyć na Białostoczyźnie „miasto bez Boga”, w Czarnej Białostockiej legł w gruzach, jak i później cały komunizm.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Nowo powstałą parafię pod wezwaniem „Świętej Rodziny” 10 listopada 1974 r. objął pierwszy jej proboszcz Ks. mgr. Henryk Glinko, dotychczasowy notariusz Kurii Arcybiskupiej w Białymstoku. W końcu listopada 1975 r. zatwierdzono nowy projekt kościoła. Budowę rozpoczęto 5 kwietnia 1976 r. i 3 grudnia tegoż roku nowo wybudowany kościół oddano do użytku. Prace trwały przez następne lata.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Wybudowanie kościoła w ciągu 8 miesięcy jest fenomenem. Zawdzięczać to trzeba wielkiemu zaangażowaniu okolicznej ludności. Komuniści przez 16 lat nie dając pozwolenia na budowę spowodowali „głód” kościoła. Wszystkie prace budowlane, w tym najbardziej specjalistyczne i artystyczne wykonali sami parafianie. Wielki w tym ma też wkład proboszcz, który na czas dostarczał materiały, prowadził budowę i projektował każdy szczegół. Prace ułatwiła prosta architektura: kwadrat i prostokąt. Materiały to: cegła, beton, stal, marmur, drewno i poroża, których zużyto około 700 sztuk.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Nowo wybudowany kościół poświęcił Ks. Biskup Edward Kisiel 26 grudnia 1976 r. i konsekrował go w czerwcu 1983 r. na zakończenie Misji Parafialnych.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Budowa kościoła i samodzielna parafia zjednoczyły napływową ludność i o ok. 70% wzrosło uczestnictwo w nabożeństwach, również ożywiło się życie religijne. Poza duszpasterstwem ogólnym poszerzyło się duszpasterstwo grupowe, takie jak: III Zakon św. Franciszka, 27 Kółek Żywego Różańca, orkiestra dęta, chóry: dziecięcy, młodzieżowy, dorosłych, liczna biała procesja, ministranci, Koło Misyjne dzieci i młodzieży, Oaza, Poradnia Rodzinna i Caritas Parafialna. Ujednolicono strój dzieci i młodzieży przystępujących do I Komunii św. i Bierzmowania. Objęto comiesięczną spowiedzią św. oraz Komunią św. ok. 80 chorych i staruszków w ich mieszkaniach. Prowadzi się działalność religijno-charytatywną. Dzięki Bogu z takimi parafianami dało się zbudować kościół i budynki towarzyszące. To wspaniali Ludzie, oddani sprawom wiary i Ojczyźnie, chociaż nie są wolni od wad, jak każdy człowiek, ale z pomocą Bożą umieją powstawać z upadku. W tym miejscu dziękuję wszystkim parafianom i mieszkańcom za współpracę dla dobra doczesnego i zbawienia nas wszystkich.